Follow by Email

zondag 25 mei 2014

Staande op schouders…………………

.




Bastoncini di Bacchus, vervolg op blog van 14 november 2013

De bijzondere vorm van deze stok, met een verdikking in het midden, bracht me op het idee om een zittende of knielende figuur te maken met een tweede figuur daar boven

.

En hoe gaat dat? 
 Zonder voorstudie werken betekent een grote vrijheid in handelen en gaandeweg ontstond deze dubbelfiguur. En wat is nu zo bijzonder: enerzijds kwam het beeld in mij boven van een dragende figuur die ik in 1971 in Verona (It) in de San Anastasia had gezien, zie 1,




anderzijds herinnerde ik me de beroemde uitspraak, toegeschreven aan Bernard van Chartres, zie  2, een monnik in de 12 eeuw.


In didactisch opzicht is deze uitspraak zeer waardevol: je leert van je voorgangers. Maar draai het eens om, ook een reus wil toch wel eens wat meer zien?

Vandaar dat hij nu op de schouders van de dwerg staat.





Materiaal acaciahout, lengte stok 1.20 m; reus 47 cm, dwerg 9 cm.

Diameter stok 4 cm.



Follow-up on my blog Nov. 2013
Standing on shoulders…………………

This sticks special form, with a thickening in the middle, inspired me to create a sitting or kneeling figure with a second figure above that.
And how do you do that? 
Working without a preliminary study means great freedom to act and while working this double figure came to life. What makes it so special.. on the one hand the image of a bearing figure came to my mind which I saw in Verona (Italy) in 1971 in the San Anastasia[1], and I remembered a famous quote from Bernard van Chartres [2] a 12th century monk. From a didactic point of view this quote is very valuable. 

You learn from your predecessors. But turn it around! A giant wants to see something more every now and then? That is exactly why he is standing on the dwarf’s shoulder.

Acacia, length stick 1,20.  Giant 47 cm, Dwarf 9 cm. Diameter stick 4 cm.





[1] Ik was de plaats vergeten maar met behulp van vriend Pierluigi uit Italie, kreeg ik de volgende gegevens opgestuurd.
http://www.duepassinelmistero.com/Verona.htm; http://it.wikipedia.org/wiki/Chiesa_di_Sant'Anastasia_(Verona)

At the entrance, the beautiful church of St. Anastasia in Verona presents two impressing sculptures: the 'gobbi' (hunchbacks) that sustain the stoup.
Hunchback of left
It appears as you enter the church to left, leaning against a pillar. It can be dated back to 1495 and attributed to Gabriele Caliari (father of the world-famous painter Paolo, known as 'Veronese'). The 'hunchback' is dressed very simply, has bare feet resting on the ground, curly hair and a proud face, eyes straight and penetrating. The hands resting on his knees, as if trying to make less burdensome his 'task'. Holds a darkened bronze basin, with various decorations.
Hunchback of right
Leaning against the pillar on the right, as you enter, there is a second stoup, called 'Pasquino', because it was placed here on Easter Sunday of 1591 and is engraved, at the upper end of the basin (in red Verona marble) with the same date in Roman numerals.
Uncertain is the authorship of the work, which appears more detailed than the previous. Perhaps it was sculpted by Paolo Orefice, but according to others it was made by Alessandrino Rossi, named 'il gobbino'. The feet rest on a square red marble basement, the clothes are torn in several points. The 'gobbo's' mustache appear well cared for. The left hand rests on the right knee, while the right hand holds a kind of burden, which hangs behind his back. The expression in his face is more thoughtful than burdensome. The basin is chiselled in some places, making impossible any other inscriptions.
In the traditional interpretation, the hunchbacks represent the efforts and the hardship of the Veronese people for the building of the church. Touching their hump is is believed to bring good luck.


[2] http://en.wikipedia.org/wiki/Standing_on_the_shoulders_of_giants





dinsdag 20 mei 2014

Car boot


Afgelopen week liep ik op een kofferbakverkoop rond, in de buurt van Oxford. Voor 50 pence mag je een grasveld op, daar staan wat auto's waarvan de achterklep is geopend. Op een tafeltje en op de grond komen dan de spulletjes te liggen van de zolderopruiming, de garage schoonmaak of een stukje ongewenste erfenis.

Hier kocht ik van twee dames een oude schilderijlijst, van goud beschilderd gips met onder de glasplaat een wat vage voorstelling van the Tythe Pig. Na schoonmaken en bestuderen van de voorstelling is de betekenis iets duidelijker, ook al door de twee strofen tekst die onder de voorstelling staan.

Op de afbeelding staan in het midden drie figuren: vlnr een vrouw met rose jurk, een man met blauwe jas en een man in het zwart. Tussen de linkerman en vrouw is een varkentje en baby zichtbaar. Links achter de vrouw zijn negen kinderen afgebeeld. Rondom is het boerenbedrijf.

Het gaat om de betaling van de "tiende", een kerkelijke belasting die al sinds de 9e eeuw in Engeland bestaat. Omdat de belasting in natura werd betaald was het gebruikelijk dat plaatselijke priesters uitzwermden in de parochie op Tythe Day om de stand van zaken op te nemen van gewassen en vee, en de opbrengst in te schatten. De man in het zwart is een priester, hij wil het varken hebben, maar de vrouw weet hem te overdonderen door te stellen dat een tiende ook betekent dat haar baby meegeleverd wordt. Immers, na een tiende belastingafdracht houdt ze niet genoeg over om al haar kinderen te voeden.
The Tythe Pig als onderwerp was populair in de 18e eeuw in Engeland, er waren veel satirische prenten in de omloop, deze versie stamt waarschijnlijk uit 1760. Daarover later meer.

Het hele gedicht is te lezen op de website: http://theprintshopwindow.wordpress.com/2013/03/27/louis-philippe-boitard-the-tythe-pig-1751/

De iets afwijkende versie hiervan onder deze prent luidt:

The tythe pig

Ralphs' Wife and son as Gossips tell,
Both at a time in Pieces fell.
The Vicar comes the Ag he Claims.
And the good Wife with launts inflames.

But she quite arch bow'd lon and smil'd
Gave Ralph the Pig and held the Child.
The Priest lock'd warm, the Dame lock'd big
Troth sir'quoth she no Child no Pig